Babam fitness’a başladı:
cikolatatanrisi:
Odama gelir ve:
“Bugün de baya spor yaptım.”
Ben:
“Hmmm ne güzel.”
Babam:
“Bak ama kol kaslarıma, senin o baktığın çocuklar gibi olmaya başladı ehehe.”
Ben:
“Ne.. hangi çocuklar, sen nereden biliyorsun?”
Babam:
“Sen beni salak mı sandın küçük hanım?”
Bir kere normal olmayı denedim. Hayatımın en sıkıcı 1 dakikasıydı.
Duştan dışarı çıkmak hayatımdaki en zor yaptığım şey sanırım. Önce kendimi beynimde hazırlamam gerekiyor.
cikolatatanrisi:
“Dışarısı soğuk olabilir, burada sıcacık su var. Allam neden çıkmak zorundayım ki. Çok rahattım ben, hayat çok güzeldi.”
Ödevim var. Evet tamam var ama benim onu yapacak halim yok.
Bazen de diyorum ki “Acaba ben sapık mıyım?”
cikolatatanrisi:
Sonra diyorum ki “Yok lan olur mu öyle şey! Ben? Hahaha, sesli güldüm…”
Gülmemem gereken bir yerde ciddi olmak o kadar zor ki.
“Şimdi gülsem döverler mi lan?”
Normal insanlar bir dili öğrenmeye başlarken gramer kurallarını, ya da ne bileyim “Merhaba”, “Seni seviyorum” demeyi filan merak eder. Ama bir Türk’ün dil öğrenirken ilk düşündüğü:
Okulda yakın arkadaşlarımdan hiçbirini göremediğimde çok telaşa giriyorum.
cikolatatanrisi:
“Lan kimse gelmedi mi yoksa? Bana neden haber vermediler ki? Napıcam şimdi ben bütün gün tek başıma?”
